Μετά από πολλούς μήνες -σχεδόν ένας χρόνος- απουσίας και αρκετές απόπειρες για μια ανάρτηση, αποφάσισα να επανέλθω. Αυτός ο χώρος είναι σημαντικός για μένα και η εγκατάλειψή του δεν προδίδει μόνο τους αναγνώστες μου, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Η απουσία μου οφείλεται σε έναν και μόνο λόγο: σ΄ένα μικρό πλάσμα που μεγάλωνε ταχύτατα μέσα στην κοιλιά μου και τώρα μεγαλώνει δίπλα μου. Ο τίτλος του blog είναι και η αιτία που με έκανε να απέχω τόσο καιρό. Ακόμα ένα παιδί...το δικό μου παιδί.
Αυτός ο καιρός ήταν τόσο γεμάτος που, αρχικά, ένιωθα οτι δεν έχω κάτι να καταθέσω. Τελικά, κατάλαβα οτι όσα είχα να καταθέσω ήταν τόσα πολλά που δεν μπορούσαν να συνδεθούν στο μυαλό μου και κατά συνέπεια να πληκτρολογηθούν. Έτσι, προτίμησα να απέχω.
Εξακολουθώ να έχω ένα μυαλό βομβαρδισμένο από σκόρπιες σκέψεις, αλλά τώρα πια μπορώ να μείνω μόνη με τις σκέψεις μου...έστω και για λίγες ώρες.
Ανήκω στην κατηγορία τυχερών γυναικών. Έχω την πολυτέλεια να μείνω εκτός δουλειάς για έναν χρόνο, να παρατηρήσω όσο πιο πολύ μπορώ ένα παιδί που μεγαλώνει (το δικό μου παιδί!) και να δεθώ μαζί του κάθε μέρα και περισσότερο. Θα έλεγα ψέματα αν δήλωνα πως ένιωσα αμέσως το μητρικό μου ένστικτο να ξυπνά και την ευτυχία της μητρότητας να πλημμυρίζει τον οργανισμό μου. Για μένα, αυτά αποτελούν εικόνες τηλεοπτικών διαφημίσεων και ευχάριστων αμερικάνικων ταινιών.
Τώρα, όμως, 4 μήνες μετά, μπορώ να δηλώσω με περισσή ειλικρίνεια πως οι ημέρες που περνούν με φέρνουν πιο κοντά στην κόρη μου και με απομακρύνουν από την προσωπικότητα που είχα πριν τη γέννησή της. Δεν αλλάζω προσωπικότητα. Απλά, εκτός από το κοριτσάκι της μαμάς, γίνομαι και... η μαμά του κοριτσιού.
Ακόμα ένα παιδί στον κόσμο, στη χώρα, στην πόλη, στη γειτονιά, στην πολυκατοικία, στο σπίτι μου. Το δικό μου παιδί. Είμαι περίεργη για τη συνέχεια.
