Καλά και πάντα παιδικά Χριστούγεννα!

Οι κάρτες είναι δημιουργήματα των προνηπιων μου!!

Πολλά γιορτινά φιλάκια!

Το νηπιαγωγείο μοσχοβολάει Χριστούγεννα!

Μετά τις πρόβες για τη χριστουγεννιάτικη γιορτή μας, ήρθε η ώρα να σκορπισουμε τριγωνα κάλαντα παντού!!

Οι νηπιαγωγοί των Νηπίων μας, έφεραν υλικά, φόρεσαν ποδιές και ζύμωσαν χριστουγεννιάτικα μπισκότα μαζί με τους μαθητές τους! 

Η κουζίνα γέμισε αλεύρι και ζάχαρη, οι διάδρομοι μοσχομυρισαν πορτοκαλι και τώρα πια νιώθουμε ότι τα Χριστούγεννα είναι πολύ κοντά!

Ευχόμαστε σε όλους λαχταριστά και ανέμελα Χριστουγεννα!

 

.

Χριστούγεννα στους διαδρόμους του σχολείου

Η αγαπημένη μου φίλη, συνάδελφος και καθηγήτρια καλλιτεχνικών Αννα Δήμου, έκανε και πάλι τα μαγικά της και στόλισε τον διάδρομο και το εργαστηρι της με έργα των μαθητών της που επιμελήθηκε η ίδια!

Το δικό μας ηλιακό σύστημα

Ομαδική εργασία που συνδυάζει το διάστημα και τη γραφή, απλό και συνηθισμένο!

Ατομικό έργο παιδιού. Χρώματα και σφραγίδες για να φτιάξουμε το δικό μας συμπαν!! 

Μικρός Λευκός Πύργος

Τις ημέρες που συζητούσαμε για τον Άγιο Δημήτριο και την πόλη της Θεσσαλονίκης, κατασκευάσαμε μια μινιατούρα του Λευκού πύργου!

Τα υλικά μας: χαρτόνι, τεμπερες, πινέλα και λίγη ατλακολ στο τελείωμα!

Εύκολο!

Επιστροφή

   

   

Έπειτα από ένα μεγάλο διάστημα απουσίας , νιωθω πολύ χαρούμενη και περήφανη που μπορω και επιστρεφω στο blog μου!  Πριν από 4 μήνες επέστρεψα και στη δουλειά μου μετά από την άδεια ανατροφης της 14 μηνών κόρης μου!

Ακολουθουν αναρτήσεις  από τις μέχρι τώρα δραστηριότητες μου με τα παιδια (για καλή μου τύχη η τάξη μου είναι εξαιρετικη), αλλα και χριστουγεννιάτικες ιδέες και ενδιαφέροντες εξελίξεις στα πολιτισμικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης και της χώρας γενικότερα!

Καλές αναγνωσεις και ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για τη στήριξη σας!

Απογαλακτισμός...

Αποφάσισα πως δεν θα κρίνω ποτέ ξανά καμια μητέρα για τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνει το παιδί της. Και το λέω αυτό καθαρά και κομματάκι απότομα γιατί στη μέχρι τώρα εμπειρία μου ως μητέρα (7 μήνες) βλέπω συχνά τον εαυτό μου να κάνει πράγματα που στο παρελθόν τα παρατηρούσα στους άλλους και θεωρούσα πως εγώ δεν θα τα κάνω ποτέ. Μα, πόσο απόλυτη ήμουν;

Όταν ξεκίνησα να θηλάζω την κόρη μου, πονούσα πολύ κι έκλαιγα όταν σκεφτόμουν τον επόμενο θηλασμό...Όταν ο επόμενος θηλασμός πλησίαζε έκανα υπομονή και άντεχα τον πόνο γιατί ένιωθα οτι το γάλα μου δυνάμωνε το μωρό μου. Εξακολουθώ, φυσικά, να πρεσβεύω αυτή την άποψη.

Μετά από 2 μήνες αποκλειστικού θηλασμού, ο πόνος περιορίστηκε, ο ύπνος μου μετά τους θηλασμούς βελτιώθηκε και 3 μήνες μετά ο πόνος εξαφανίστηκε. Τότε άρχισα να απολαμβάνω την διαδικασία και να καταλαβαίνω όσα, με τόση σιγουριά, μου περιέγραφαν πριν θηλάσω για πρώτη φορά: "θα δεθείς με το παιδί σου", "θα νιώσεις "μαμά", "θα μπορείς να πας όπου θέλεις με το μωρό" και άλλα πολλά. Τότε ήμουν, για κάποιο λόγο, σίγουρη πως θα σταματήσω να θηλάζω όταν αρχίσουν οι κρέμες. Αυτό δεν έγινε. Συνέχισα να θηλάζω πιστεύοντας και πάλι πως θα σταματήσω τον θηλασμό όταν αρχίσουν τα λαχανικά και κοπεί ο μεσημεριανός θηλασμός. Όταν αυτό εγινε στον 6ο μήνα, εγώ συνέχισα να θηλάζω. Κάποια στιγμή ένιωσα οτι το γάλα μου περιορίζεται και η τελευταία επίσκεψη της παιδιάτρου και αγαπημένης μου θείας (η οποία με βοήθησε να καταφέρω να θηλάσω) επιβεβαίωσε την ανησυχία μου. Έτσι, λοιπόν, ήρθε η μέρα που έπρεπε να δώσω στο παιδί μου συμπλήρωμα. Εφιαλτική διαδικασία. Έφτυνε, ούρλιαζε, έριχνε τα μπιμπερό κι εγώ τα είχα χαμένα. Παρόλα αυτά, όταν τη θήλαζα -κι ας είχα ελάχιστο γάλα- ένιωθα τεράστια ευτυχία που συνεχίζω...Έτσι λοιπόν, όταν ήρθε η στιγμή που άρχισε να ρουφάει από το μπιμπερό, στιγμή που και εγώ και ο άντρας μου ονειρευόμασταν, εγώ ξεσπασα σιωπηλά σε λυγμούς την ώρα που την τάιζε ο μπαμπάς της...

Κι όλα αυτά τα γράφω επειδή παραδέχομαι οτι ο απογαλακτισμός είναι δύσκολος, πιο δύσκολος για την μαμά παρά για το παιδί. Εγώ που ανυπομονούσα να βάλω στη ζωή μου τα μπιμπερό, τώρα στεναχωριέμαι που σταματάει το μωρό μου να εξαρτάται τόσο άμεσα από εμένα. Παίρνω πίσω όσα έλεγα για τις μαμαδες που επιμένουν να θηλάζουν τα παιδιά τους ακόμα και μετά τη βρεφική ηλικία. Κατανοώ την τάση τους να επικοινωνούν σωματικά μαζί τους. Αλλά, από την άλλη, τα παιδιά μεγαλώνουν και οι αποχωρισμοί ξεκινούν...Τελικά, πόσο βάθος έχει ο όρος "απογαλακτισμός";